ఒక అమ్మాయి తన తల్లితండ్రులకు దూరంగా ఉండలేక ..
పెళ్లి చేసుకోను అని చెప్పలేక .
ఆమె మనస్సు పడే మనోవేదన ..
(చివరికి చేసుకుంటారు అనుకోండి..ముందు ఈ భయం అందరికి ఉంటుంది కదా అండి )

ఏదో .

మనస్సు ఏదో..

గోల చేస్తోంది ఈనాడు .

అది ఈ రోజు వినను అంది నా గోడు ..

మా అమ్మ మాట కాదు అనలేదు నేను ఏనాడు ....

పెళ్లి అంటే వద్దు అని అంటోంది నా ఈడు ....

నాన్న చేసే గారబం..

అమ్మ చూపే అనురాగం...

అన్నతమ్ములుతో చేసే అల్లరి కోలాహలం .


అక్క చెల్లిలతో పంచుకునే చిలిపి కబురుల తీయదనం ..

నన్ను వాళ్ళ ప్రేమతో నన్ను తడిపే బంధుగణం..

ఇవ్వని వదిలి వెళ్ళడం కాదు నా తరం...

పెళ్లి చేసుకోవాలి అనే ఆచారం ??

ఉందా దాని అవసరం??

ఏమో అది అంత నాకు అనవసరం ..

నాకు వద్దు కొత్తవ్యక్తితో పరిచయం..

కొత్త మనుషుల లోగిలలో నేను చేయలేను గృహప్రవేశం ..

అల్లరి అమ్మాయని ..అర్ధాంగిగా మారాలంటే నాకు వేస్తోంది భయం

నాన్న,అమ్మ

పెళ్లి చేసుకుని నేను వెళ్ళాను మీకు దూరం ..

కాని తప్పదు "అమ్మ" అని అన్నపుడు

మీ కళ్ళలో కనపడింది బాధ్యతల భారం..

దానికి ఈ నాడు నేను తలదించక తప్పదు అంటోది నా జ్ఞానం ..